Videobotschaft von Eva Maria Michelmann vom 09.07.2026

Eva Maria Michelmann hat am 9. Juli 2026 erstmals öffentlich über ihre Haft gesprochen. Wegen der körperlichen und seelischen Folgen von Verschleppung, Isolation und Folter beteiligte sie sich per Videobotschaft an der Pressekonferenz in Köln.

Videobotschaft von Eva Maria Michelmann vom 9. Juli 2026 auf YouTube ansehen

Medienecho

Inhalt dieses Beitrags

Kurze Zusammenfassung der Pressekonferenz
Transkript der Videobotschaft (Deutsch)
Transcript (English)
Türkçe transkript
Transkrîpta kurdî / kurmancî
النص العربي

Kurze Zusammenfassung der Pressekonferenz

Eva Maria Michelmann sprach am 9. Juli 2026 erstmals öffentlich über ihre Haft: von monatelanger völliger Isolation, einem fensterlosen Raum, Lügen ihrer Bewacher, Gefängnissen in Aleppo, Idlib und Damaskus, überfüllten Zellen, Müttern, Kindern und Babys in Haft.

Sie sagt klar: Schläge und Elektrotortur gehören in den Gefängnissen des HTS-Regimes zu den normalen Verhörmethoden. Syrien ist nicht sicher. Niemand darf dorthin abgeschoben werden. Niemand darf in den Folterknästen dieses Regimes zurückgelassen werden.

Auch die weiteren Beiträge der Pressekonferenz machten deutlich: Evas Freilassung beendet den Fall nicht.

People’s Bridge erinnerte daran, dass Eva nur freikommen konnte, weil Familie, Freund:innen, Kolleg:innen, Anwält:innen, Journalist:innenorganisationen, Menschenrechtsgruppen und Solidaritätsinitiativen den Fall über Monate öffentlich hielten. Solidarität hat Eva erreicht. Jetzt muss sie Ahmet erreichen.

Rechtsanwalt Roland M. Meister stellte klar: Ahmet Polad, mit bürgerlichem Namen Mehmet Nizam Aslan, wird weiterhin festgehalten. Es gibt keinen bestätigten aktuellen Haftort, keinen Rechtsstatus, keine Anklage, kein Aktenzeichen, kein Gericht und keinen Zugang für Familie, Anwält:innen, unabhängige Ärzt:innen oder IKRK. Selbst der Versuch, Ahmets rechtlichen Status über einen Anwalt in Damaskus zu klären, wurde blockiert: Eine Vollmacht wurde nicht akzeptiert, beschlagnahmt und der Anwalt mit Festnahme bedroht. Das ist keine Rechtsordnung. Das ist fortgesetzte Verdunkelung.

Die Familie machte deutlich, dass der öffentliche Druck nicht enden darf. Eva ist frei, weil nicht geschwiegen wurde. Ahmet bleibt verschwunden, solange nicht derselbe Druck auf seine Freilassung gerichtet wird. Die Bundesregierung muss offenlegen, welche deutschen Stellen wann von Festnahme, Haftorten, Folterhinweisen und Lebensgefahr wussten. Sie darf Ahmet nicht im syrischen Haftsystem zurücklassen und muss jede Überstellung an die Türkei ausschließen.

Die Pressekonferenz hatte eine klare Botschaft:

Freiheit für Ahmet Polad!
Freiheit für alle politischen Gefangenen!
Keine Abschiebungen nach Syrien!
Keine „Normalisierung“ mit dem al-Scharaa-Regime und seinem System aus Folter und Verschwindenlassen!

Transkript Videobotschaft (Deutsch)

Guten Tag alle zusammen. Mein Name ist Eva Maria Michelmann.

Ich bin in Syrien seit Beginn des Jahres monatelang in völliger Isolation gehalten worden. Ich war alleine in einem fensterlosen Raum eingesperrt. Mir wurde mitgeteilt, dass niemand nach mir fragen würde, als ob die ganze Welt mich vergessen hätte. Mir wurde mitgeteilt, dass die deutschen Behörden auf Anfragen bezüglich meiner Person nicht antworten. Zugleich bin ich von jeglichem Kontakt zur Außenwelt abgeschnitten worden.

Ich musste davon ausgehen, dass möglicherweise niemand weiß, was in der Nacht vom 18. auf den 19. Januar mit mir geschehen ist. Ich musste monatelang davon ausgehen, dass die Menschen, die mich kennen und lieben, mich für tot halten.

Angekommen in Deutschland habe ich nun erfahren, dass trotz allem die Hoffnung nie aufgegeben wurde und Tausende und Zehntausende nach mir gesucht und sich für meine Freilassung eingesetzt haben. Und es macht mich sehr glücklich zu sehen, dass es so viele Menschen gibt, die sich in einer solchen Situation angesprochen und verantwortlich fühlen.

Es ist sehr schön zu wissen, dass es tausende Menschen in Deutschland gibt, die Journalist:innen zur Seite stehen, wenn sie verschleppt und gefoltert werden, weil ihre kritischen Beiträge von einem machthabenden Regime als bedrohlich empfunden werden.

In diesem Sinne möchte ich mich ganz herzlich bei allen bedanken, die sich in dieser Zeit für meine Freiheit und für das Recht auf kritischen Journalismus stark gemacht haben. Und ganz besonders möchte ich mich bei Familie, Arbeitskolleg:innen und Freund:innen bedanken.

Selbst in den dunkelsten Stunden, als verschleiert wurde, dass ich überhaupt am Leben bin, habt ihr die Hoffnung nicht aufgegeben und nicht locker gelassen. Danke, dass ihr so stark wart.

Und wir dürfen weiterhin nicht locker lassen, bis auch Ahmet Polad und alle Journalist:innen und politischen Gefangenen aus den Händen des HTS-Regimes in Syrien befreit worden sind.

Ich selbst bin in Syrien monatelang von Gefängnis zu Gefängnis und von Verhör zu Verhör gebracht worden.

Zuerst wurde ich lange Zeit in der sogenannten Kommandozentrale der Inneren Sicherheit in Aleppo gehalten. Danach wurde ich innerhalb von Aleppo in ein anderes Gefängnis gebracht, in dem unter Einsatz von Folter Verhöre durchgeführt werden. Von dort aus wurde ich in ein Frauengefängnis nach Idlib gebracht.

Dort hatte ich zum ersten Mal Kontakt mit anderen Gefangenen. Viele der Frauen in den Gefängnissen in Idlib waren bereits vor der Machtergreifung im Dezember 2024 jahrelang von HTS gefangen gehalten und gefoltert worden.

Nach Idlib wurde ich nach Damaskus in insgesamt drei verschiedene Gefängnisse gebracht. In einem der Gefängnisse waren wir mit 15 Frauen, hauptsächlich Alawitinnen, in einem winzigen Raum mit schimmeligen Wänden eingepfercht. Beispielsweise haben wir mit fünf Frauen auf zwei Matratzen an der Tür geschlafen. Viele der Frauen waren dort seit Monaten eingesperrt.

In einem anderen Gefängnis, das als Gericht bezeichnet wurde, waren wir mit über 20 Frauen in einem vollständig mit weißer Keramik gefliesten kleinen Raum ohne Matratzen. Zuletzt war ich in einem Gefängnis mit Müttern, Kindern und Babys, noch so klein, dass sie teilweise noch nicht einmal laufen gelernt hatten.

Sicherlich gibt es viele, die mich fragen möchten, wie es mir geht. Ich möchte Ihnen darauf antworten, dass meine Gefühle und Gedanken gerade vor allen Dingen bei all den Menschen sind, die noch verschwunden oder in Gefangenschaft sind.

Es braucht noch etwas Zeit, um all das aufzuarbeiten, was ich in den letzten Monaten erlebt und gesehen habe. Und ich bitte daher um Ihr Verständnis, dass ich mich für den Anfang nur mit einer Videobotschaft an dieser Pressekonferenz beteilige.

Aber ich möchte Ihnen schon einmal mit aller Klarheit sagen: Bitte glauben Sie nicht, dass das HTS-Regime in Syrien in irgendeiner Weise demokratisch wäre. Seine Methoden sind nicht einmal menschlich.

Folter mit Schlägen und Elektrizität sind in den Gefängnissen dieses Regimes ganz normale Standards der Verhörmethoden. Zivilist:innen werden auf der Flucht erschossen und auf offener Straße hingerichtet.

Nein, Syrien ist nicht sicher. Keine und keiner, die oder der in Deutschland Schutz sucht, darf mittels Abschiebung gezwungen werden, nach Syrien zurückzukehren. Und es darf bitte niemand in den Folterknästen des HTS-Regimes im Stich gelassen werden.

Etwas ganz anderes ist der Aufruf an alle, die den Mut und die Kraft dazu aufbringen können, trotz allem in Syrien standzuhalten. Das ist der Aufruf, aller Gefahr für Leben und Gesundheit zum Trotz ein Leben in Syrien zu wählen, um sich für ein Syrien einzusetzen, in dem Menschen irgendwann einmal gleichberechtigt und solidarisch in Frieden zusammenleben können.

Das ist nicht so, dass Menschen zu einer Abschiebung gezwungen werden dürfen. Das ist etwas, das Menschen aus freiwilliger Selbstlosigkeit und aus tiefer Verbundenheit zu Land und Leuten tun.

Syrien, das heißt Lebensraum arabischer, kurdischer, turkmenischer, tscherkessischer, assyrischer, syrisch-aramäischer, alawitischer und zahlreicher weiterer Völker und Religionen. Und eine der letzten Herbergen der uralten aramäischen Sprache.

Und Syrien heißt das einzige Land, in dem jemals in weitreichenden Gebieten die geschlechterparitätische Doppelspitze als politisches Grundprinzip praktiziert worden ist. Nämlich im kurdisch geprägten Norden des Landes, in Rojava, der der ganzen Welt ein Vorbild im Kampf für Frauenrechte geworden ist.

Bei aller islamfaschistischen Finsternis: Syrien, das heißt Menschheitsgeschichte. Und Syrien, das heißt Hoffnung.

Lasst uns die Hoffnung nicht aufgeben, Syrien zu einem Land zu machen, in dem Menschen glücklich und sicher leben können. Lassen wir Syrien nicht im Stich. Lasst uns gemeinsam weiterhin das Recht auf freie Meinungsäußerung und kritischen Journalismus verteidigen.

Freiheit für Ahmet Polad und Freiheit für alle politischen Gefangenen!

Videobotschaft von Eva Maria Michelmann vom 9. Juli 2026 auf YouTube ansehen

Transcript English

Good day, everyone. My name is Eva Maria Michelmann.

Since the beginning of this year, I was held in Syria for months in total isolation. I was locked alone in a windowless room. I was told that no one was asking about me, as if the whole world had forgotten me. I was told that the German authorities were not responding to inquiries about me. At the same time, I was cut off from all contact with the outside world.

I had to assume that perhaps no one knew what had happened to me on the night of 18 to 19 January. For months, I had to assume that the people who know and love me believed I was dead.

After arriving in Germany, I have now learned that, despite everything, hope was never abandoned, and that thousands and tens of thousands of people searched for me and campaigned for my release. It makes me very happy to see that so many people feel called upon and responsible in such a situation.

It means a great deal to know that there are thousands of people in Germany who stand by journalists when they are abducted and tortured because their critical reporting is perceived as a threat by a regime in power.

In this spirit, I would like to thank, from the bottom of my heart, everyone who stood up during this time for my freedom and for the right to critical journalism. I would especially like to thank my family, my colleagues and my friends.

Even in the darkest hours, when the fact that I was even alive was being concealed, you did not give up hope and you did not let up. Thank you for being so strong.

And we must continue not to let up until Ahmet Polad and all journalists and political prisoners have also been freed from the hands of the HTS regime in Syria.

During my time in Syria, I was taken for months from prison to prison and from interrogation to interrogation.

First, I was held for a long time in the so-called Internal Security Command Centre in Aleppo. After that, I was taken within Aleppo to another prison where interrogations are carried out using torture. From there, I was taken to a women’s prison in Idlib.

There, for the first time, I had contact with other prisoners. Many of the women in the prisons in Idlib had already been held captive and tortured by HTS for years before its seizure of power in December 2024.

After Idlib, I was taken to Damascus, to three different prisons in total. In one of the prisons, we were 15 women, mainly Alawite women, crammed into a tiny room with mouldy walls. For example, five of us slept on two mattresses by the door. Many of the women had been confined there for months.

In another prison, which was referred to as a court, we were more than 20 women in a small room completely tiled with white ceramic tiles, without mattresses. Finally, I was in a prison with mothers, children and babies so small that some of them had not even learned to walk.

Surely there are many who would like to ask me how I am doing. I would like to answer that my feelings and thoughts are now, above all, with all those people who are still disappeared or in captivity.

It will take some time to process everything I have experienced and seen in recent months. I therefore ask for your understanding that, for now, I am taking part in this press conference only through a video message.

But I want to say this to you with absolute clarity: Please do not believe that the HTS regime in Syria is democratic in any way. Its methods are not even humane.

Torture by beatings and electric shocks is a standard interrogation method in the prisons of this regime. Civilians are shot while fleeing and executed in the street.

No, Syria is not safe. No one who seeks protection in Germany must be forced to return to Syria by deportation. And please, no one must be abandoned in the torture prisons of the HTS regime.

Something entirely different is the appeal to all those who can summon the courage and strength to hold out in Syria despite everything. It is the appeal, despite all danger to life and health, to choose life in Syria in order to work for a Syria in which people may one day live together as equals, in solidarity and in peace.

That is not something people may be forced into by deportation. It is something people do out of voluntary selflessness and deep attachment to the country and its people.

Syria is home to Arab, Kurdish, Turkmen, Circassian, Assyrian, Syriac-Aramaean, Alawite and many other peoples and religions. And it is one of the last refuges of the ancient Aramaic language.

And Syria is the only country in which, across large regions, a gender-equal co-chair system has ever been practised as a fundamental political principle: in the Kurdish-shaped north of the country, in Rojava, which has become a model for the whole world in the struggle for women’s rights.

Despite all the Islamist-fascist darkness: Syria means human history. And Syria means hope.

Let us not give up hope of making Syria a country in which people can live happily and safely. Let us not abandon Syria. Let us continue together to defend the right to freedom of expression and critical journalism.

Freedom for Ahmet Polad and freedom for all political prisoners.

Türkçe transkript

Herkese merhaba. Benim adım Eva Maria Michelmann.

Bu yılın başından beri Suriye’de aylarca tamamen tecrit altında tutuldum. Penceresiz bir odada tek başıma kilitli kaldım. Bana kimsenin beni sormadığı söylendi; sanki bütün dünya beni unutmuş gibi. Alman makamlarının benimle ilgili sorulara yanıt vermediği söylendi. Aynı zamanda dış dünyayla her türlü temasım kesildi.

18 Ocak’ı 19 Ocak’a bağlayan gece bana ne olduğunu belki de kimsenin bilmediğini düşünmek zorunda bırakıldım. Aylar boyunca beni tanıyan ve seven insanların beni ölü sandığını düşünmek zorunda kaldım.

Almanya’ya ulaştıktan sonra, tüm bunlara rağmen umudun hiç kaybedilmediğini, binlerce ve on binlerce insanın beni aradığını ve serbest bırakılmam için mücadele ettiğini öğrendim. Böyle bir durumda kendini sorumlu hisseden bu kadar çok insan olduğunu görmek beni çok mutlu ediyor.

Eleştirel haberleri ve yazıları iktidardaki bir rejim tarafından tehdit olarak görüldüğü için kaçırılan ve işkence gören gazetecilerin yanında duran binlerce insanın Almanya’da olduğunu bilmek çok güzel.

Bu anlamda, bu süre boyunca özgürlüğüm ve eleştirel gazetecilik hakkı için mücadele eden herkese yürekten teşekkür etmek istiyorum. Özellikle aileme, çalışma arkadaşlarıma ve dostlarıma teşekkür etmek istiyorum.

Hayatta olduğumun bile gizlendiği en karanlık saatlerde dahi umudu kaybetmediniz ve vazgeçmediniz. Bu kadar güçlü olduğunuz için teşekkür ederim.

Ve Ahmet Polad ile tüm gazeteciler ve siyasi tutsaklar Suriye’deki HTŞ rejiminin elinden kurtarılana kadar vazgeçmemeliyiz.

Ben Suriye’de aylarca cezaevinden cezaevine, sorgudan sorguya götürüldüm.

Önce uzun süre Halep’teki sözde İç Güvenlik Komuta Merkezi’nde tutuldum. Sonra Halep içinde, işkenceyle sorguların yürütüldüğü başka bir cezaevine götürüldüm. Oradan İdlib’deki bir kadın cezaevine götürüldüm.

Orada ilk kez başka tutuklularla temas kurabildim. İdlib’deki cezaevlerinde bulunan kadınların çoğu, Aralık 2024’teki iktidar değişiminden önce de yıllarca HTŞ tarafından tutsak edilmiş ve işkence görmüştü.

İdlib’den sonra Şam’a, toplam üç ayrı cezaevine götürüldüm. Bu cezaevlerinden birinde 15 kadın, çoğunlukla Alevi kadınlar, küflü duvarları olan küçücük bir odaya tıkılmıştık. Örneğin kapının yanında beş kadın iki döşek üzerinde uyuyorduk. Kadınların çoğu aylardır orada kapalı tutuluyordu.

Mahkeme olarak adlandırılan başka bir cezaevinde, beyaz seramikle tamamen kaplı küçük bir odada, döşeksiz şekilde 20’den fazla kadındık. Son olarak annelerin, çocukların ve henüz yürümeyi bile öğrenmemiş kadar küçük bebeklerin bulunduğu bir cezaevindeydim.

Elbette birçok kişi bana nasıl olduğumu sormak isteyecektir. Buna vereceğim cevap şudur: Duygularım ve düşüncelerim şu anda her şeyden önce hâlâ kayıp olan ya da tutsak bulunan insanların yanında.

Son aylarda yaşadıklarımı ve gördüklerimi işlemek için biraz daha zamana ihtiyacım var. Bu nedenle, başlangıç olarak bu basın toplantısına yalnızca bir video mesajıyla katılmamı anlayışla karşılamanızı rica ediyorum.

Ama şunu şimdiden tüm açıklığıyla söylemek istiyorum: Lütfen Suriye’deki HTŞ rejiminin herhangi bir şekilde demokratik olduğuna inanmayın. Yöntemleri insanî bile değildir.

Bu rejimin cezaevlerinde dayak ve elektrikle işkence, sorgu yöntemlerinin olağan standardıdır. Siviller kaçarken vuruluyor ve sokak ortasında infaz ediliyor.

Hayır, Suriye güvenli değildir. Almanya’da koruma arayan hiç kimse sınır dışı edilerek Suriye’ye dönmeye zorlanamaz. Ve lütfen hiç kimse HTŞ rejiminin işkence zindanlarında yalnız bırakılmasın.

Bambaşka bir şey ise, tüm bunlara rağmen Suriye’de direnme cesaretini ve gücünü bulabilen herkese yapılan çağrıdır. Bu, yaşam ve sağlık için tüm tehlikelere rağmen Suriye’de yaşamayı seçenlere; insanların bir gün eşit, dayanışma içinde ve barış içinde yaşayabileceği bir Suriye için mücadele edenlere yapılan çağrıdır.

Bu, insanların sınır dışı edilerek zorlanabileceği bir şey değildir. Bu, insanların gönüllü fedakârlıkla ve ülkeye, halklara derin bir bağlılıkla yaptığı bir şeydir.

Suriye; Arap, Kürt, Türkmen, Çerkes, Asuri, Süryani-Arami, Alevi ve daha birçok halkın ve dinin yaşam alanıdır. Aynı zamanda kadim Aramice dilinin son sığınaklarından biridir.

Ve Suriye, geniş bölgelerde toplumsal cinsiyet eşitliğine dayalı eşbaşkanlığın siyasi bir temel ilke olarak uygulandığı tek ülkedir: ülkenin Kürt ağırlıklı kuzeyinde, Rojava’da. Rojava, kadın hakları mücadelesinde bütün dünyaya örnek olmuştur.

Bütün bu islamofaşist karanlığa rağmen: Suriye insanlık tarihidir. Ve Suriye umuttur.

Suriye’yi insanların mutlu ve güven içinde yaşayabileceği bir ülke haline getirme umudundan vazgeçmeyelim. Suriye’yi yalnız bırakmayalım. İfade özgürlüğü ve eleştirel gazetecilik hakkını birlikte savunmaya devam edelim.

Ahmet Polad’a özgürlük ve tüm siyasi tutsaklara özgürlük.

Transkrîpta kurdî / Kurmancî

Silav ji we hemûyan re. Navê min Eva Maria Michelmann e.

Ji destpêka vê salê ve li Sûriyê bi mehan ez di tecrîdeke tam de hatim girtin. Ez bi tena serê xwe di odeyeke bê pencere de girtî bûm. Ji min re hat gotin ku kes li min napirse, wekî ku hemû cîhan min ji bîr kiribe. Ji min re hat gotin ku rayedarên Alman li ser pirsên derbarê min de bersiv nadin. Di heman demê de hemû têkiliya min bi cîhana derve re hat qutkirin.

Ez neçar bûm ku bifikirim belkî kes nizane di şeva 18’ê Çile û 19’ê Çile de bi min re çi qewimî ye. Ez bi mehan neçar bûm ku bifikirim mirovên ku min nas dikin û ji min hez dikin, min mirî dibînin.

Dema ez gihîştim Almanyayê, min fêm kir ku tevî her tiştî hêvî qet nehatiye berdan, û bi hezaran û bi deh hezaran kes li min geriyane û ji bo azadiya min xebitîne. Ev min gelek kêfxweş dike ku ez dibînim di rewşeke wiha de ewqas mirov hene ku xwe berpirsiyar dibînin.

Pir xweş e ku mirov bizane li Almanyayê bi hezaran kes hene ku li kêleka rojnamevanan disekinin, dema ew ji ber nûçe û nivîsên xwe yên rexnegirane, ji aliyê rejîmeke desthilatdar ve wek xetere tên dîtin, tên revandin û işkencekirin.

Ji ber vê yekê ez dixwazim ji dil spas bikim ji hemû kesên ku di vê demê de ji bo azadiya min û ji bo mafê rojnamevaniya rexnegirane dengê xwe bilind kirin. Bi taybetî ez dixwazim spas bikim ji malbata xwe, hevalên kar û dostên xwe.

Heta di tarîtiyên herî giran de, dema hebûna min jî dihat veşartin, we hêvî berneda û dev jê berneda. Spas ku hûn ewqas xurt bûn.

Em divê heta dema ku Ahmet Polad û hemû rojnamevan û girtiyên siyasî ji destên rejîma HTSê ya li Sûriyê bêne rizgarkirin, dev jê bernedin.

Ez bi xwe li Sûriyê bi mehan ji girtîgehê bo girtîgehê û ji lêpirsînê bo lêpirsînê hatim birin.

Destpêkê ez demeke dirêj li navenda bi navê Navenda Fermandariya Ewlekariya Hundirîn a Helebê hatim girtin. Piştî wê ez li hundirê Helebê birin girtîgeheke din, ku lêpirsîn li wir bi işkence têne kirin. Ji wir ez birin girtîgeheke jinan li Idlibê.

Li wir cara yekem min têkilî bi girtiyên din re hebû. Gelek ji jinên di girtîgehên Idlibê de, berî desteserkirina desthilatê di Kanûna 2024’an de jî bi salan ji aliyê HTSê ve hatibûn girtin û işkencekirin.

Piştî Idlibê ez birin Şamê, bi giştî sê girtîgehên cuda. Di yek ji wan girtîgehan de em 15 jin bûn, piraniya me Elewî bûn, û di odeyeke pir biçûk de bi dîwarên kelî û şil hatibûn qefilandin. Mînakî, li ber derî em pênc jin li ser du doşekan radiziyan. Gelek ji wan jinan bi mehan li wir girtî mabûn.

Di girtîgeheke din de, ku wek dadgeh dihat binavkirin, em zêdetirî 20 jin bûn di odeyeke biçûk de, ku hemû bi seramîka spî hatibû pêçan, bê doşek. Di dawiyê de ez li girtîgeheke din bûm bi dayikan, zarokan û pitikan re, ewqas biçûk ku hin ji wan hêj fêrî meşê nebibûn.

Bê guman gelek kes dixwazin bipirsin ka ez çawa me. Ez dixwazim bersiva xwe wiha bidim: hest û ramanên min niha berî her tiştî li cem hemû wan kesan in ku hêj wenda ne an jî di dîlgirtinê de ne.

Hinek demê din pêwîst e ku ez hemû tiştên ku di van mehên dawî de jiyam û dîtim, di hundirê xwe de bişopînim û fêm bikim. Ji ber vê yekê ez ji we hêvî dikim ku hûn biborînin ku ez di destpêkê de tenê bi vê peyama vîdyoyê beşdarî vê civîna çapemeniyê dibim.

Lê ez dixwazim ji niha ve bi hemû zelalî bibêjim: Ji kerema xwe bawer nekin ku rejîma HTSê ya li Sûriyê bi awayekî demokratîk be. Rêbazên wê heta mirovî jî nînin.

Li girtîgehên vê rejîmê, işkence bi lêdan û elektrîkê ji rêbazên asayî yên lêpirsînê ne. Sivîl dema direvin tên gulebarankirin û li nava kolanan tên îdamkirin.

Na, Sûriye ne ewle ye. Tu kesê ku li Almanyayê li parastinê digere, nabe bi dersînorkirinê were mecbûrkirin ku vegere Sûriyê. Û ji kerema xwe, nabe tu kes di zindanên işkence yên rejîma HTSê de bê terkkirin.

Tiştekî bi temamî din ew bang e ji bo hemû wan kesan ku dikarin tevî her tiştî wêrekî û hêzê bibînin ku li Sûriyê bimînin. Ev bang e, tevî hemû metirsiyên li ser jiyan û tenduristiyê, jiyana li Sûriyê hilbijêrin û ji bo Sûriyeyeke têbikoşin ku mirov rojekê bi wekhevî, bi hevgirtin û bi aşitî bi hev re bijîn.

Ev ne tiştek e ku mirov bi dersînorkirinê pê were mecbûrkirin. Ev tiştek e ku mirov bi dilxwazî, bi fedakariyê û bi girêdana kûr bi welat û gelan re dikin.

Sûriye warê jiyana gelên ereb, kurd, tirkmen, çerkez, aşûrî, suryanî-aramî, elewî û gelek gel û baweriyên din e. Û ew yek ji dawî stargehên zimanê aramî yê kevnar e.

Sûriye her wiha yekane welat e ku li herêmên fireh de hevserokatiya bi parîteya zayendî wek prensîbeke siyasî ya bingehîn hatiye pêkanîn. Ev li bakurê kurdî yê welêt, li Rojava, pêk hat; Rojava ku di tekoşîna mafên jinan de ji bo hemû cîhanê bûye nimûne.

Tevî hemû tarîtiya îslamofaşîst: Sûriye dîroka mirovahiyê ye. Û Sûriye hêvî ye.

Em hêviyê ji dest nedin ku Sûriyê bikin welatek ku mirov tê de bi kêfxweşî û ewlehî bijîn. Em Sûriyê tenê nehêlin. Em bi hev re mafê azadiya ramanê û rojnamevaniya rexnegirane biparêzin.

Azadî ji bo Ahmet Polad û azadî ji bo hemû girtiyên siyasî.

النص العربيالنص العربي

تحية طيبة للجميع. اسمي إيفا ماريا ميشلمان.

لقد احتُجزت في سوريا منذ بداية هذا العام لأشهر طويلة في عزلة تامة. كنت محتجزة وحدي في غرفة بلا نوافذ. قيل لي إن أحداً لا يسأل عني، وكأن العالم كله قد نسيني. وقيل لي إن السلطات الألمانية لا ترد على الاستفسارات المتعلقة بشخصي. وفي الوقت نفسه قُطع عني كل اتصال بالعالم الخارجي.

كان عليّ أن أفترض أن أحداً ربما لا يعرف ما الذي حدث لي في الليلة بين 18 و19 كانون الثاني/يناير. كان عليّ طوال أشهر أن أفترض أن الأشخاص الذين يعرفونني ويحبونني يعتقدون أنني ميتة.

بعد وصولي إلى ألمانيا علمت الآن أنه، رغم كل شيء، لم يُفقد الأمل أبداً، وأن آلافاً وعشرات الآلاف بحثوا عني وناضلوا من أجل إطلاق سراحي. ويسعدني جداً أن أرى أن هناك هذا العدد الكبير من الناس الذين يشعرون بأن هذا الأمر يعنيهم وبأنهم مسؤولون في مثل هذا الوضع.

من الجميل جداً أن أعرف أن هناك آلاف الأشخاص في ألمانيا يقفون إلى جانب الصحفيات والصحفيين عندما يُختطفون ويتعرضون للتعذيب لأن تقاريرهم النقدية تُعدّ تهديداً من قبل نظام حاكم.

بهذا المعنى، أود أن أشكر من كل قلبي كل من وقف خلال هذه الفترة من أجل حريتي ومن أجل الحق في الصحافة النقدية. وأود أن أشكر بشكل خاص عائلتي وزميلاتي وزملائي في العمل، وصديقاتي وأصدقائي.

حتى في أحلك الساعات، حين كان يُخفى حتى أنني ما زلت على قيد الحياة، لم تفقدوا الأمل ولم تتراجعوا. شكراً لأنكم كنتم بهذه القوة.

ويجب ألا نتوقف حتى يُحرَّر أيضاً أحمد بولاد وكل الصحفيات والصحفيين والمعتقلين السياسيين من أيدي نظام هيئة تحرير الشام في سوريا.

لقد نُقلت أنا نفسي في سوريا طوال أشهر من سجن إلى سجن، ومن تحقيق إلى تحقيق.

في البداية احتُجزت لفترة طويلة في ما يسمى مركز قيادة الأمن الداخلي في حلب. بعد ذلك نُقلت داخل حلب إلى سجن آخر تُجرى فيه التحقيقات باستخدام التعذيب. ومن هناك نُقلت إلى سجن للنساء في إدلب.

هناك كان لي، للمرة الأولى، اتصال بسجينات أخريات. كثير من النساء في سجون إدلب كنّ قد احتُجزن وتعرّضن للتعذيب من قبل هيئة تحرير الشام لسنوات حتى قبل استيلائها على السلطة في كانون الأول/ديسمبر 2024.

بعد إدلب نُقلت إلى دمشق، إلى ثلاثة سجون مختلفة في المجموع. في أحد هذه السجون كنا 15 امرأة، أغلبنا من العلويات، محشورات في غرفة صغيرة جداً ذات جدران متعفنة. على سبيل المثال، كنا خمس نساء ننام على فرشتين قرب الباب. كثير من النساء كنّ محتجزات هناك منذ أشهر.

وفي سجن آخر كان يسمى محكمة، كنا أكثر من 20 امرأة في غرفة صغيرة مكسوة بالكامل ببلاط أبيض من السيراميك، من دون فرشات. وفي النهاية كنت في سجن مع أمهات وأطفال ورضّع، صغار إلى درجة أن بعضهم لم يكن قد تعلم المشي بعد.

لا شك أن كثيرين يريدون أن يسألوني كيف حالي. أود أن أجيب بأن مشاعري وأفكاري الآن، قبل كل شيء، مع كل أولئك الذين ما زالوا مختفين أو في الأسر.

أحتاج إلى بعض الوقت لكي أستوعب كل ما عشته ورأيته خلال الأشهر الماضية. ولذلك أرجو تفهمكم أنني أشارك في هذا المؤتمر الصحفي، في البداية، فقط عبر رسالة فيديو.

لكنني أريد أن أقول لكم منذ الآن وبكل وضوح: من فضلكم لا تصدقوا أن نظام هيئة تحرير الشام في سوريا ديمقراطي بأي شكل من الأشكال. أساليبه ليست إنسانية حتى.

التعذيب بالضرب والكهرباء من الأساليب المعتادة للتحقيق في سجون هذا النظام. يُطلق النار على المدنيين أثناء فرارهم، ويُعدمون في الشوارع.

لا، سوريا ليست آمنة. لا يجوز أن يُجبر أي إنسان يطلب الحماية في ألمانيا على العودة إلى سوريا عبر الترحيل. ومن فضلكم، لا يجوز ترك أي إنسان وحيداً في سجون التعذيب التابعة لنظام هيئة تحرير الشام.

شيء مختلف تماماً هو النداء إلى كل من يستطيع أن يجد الشجاعة والقوة لكي يصمد في سوريا رغم كل شيء. إنه نداء إلى اختيار الحياة في سوريا، رغم كل الأخطار على الحياة والصحة، من أجل العمل من أجل سوريا يستطيع الناس فيها يوماً ما أن يعيشوا معاً على قدم المساواة، بتضامن وسلام.

هذا ليس شيئاً يجوز إجبار الناس عليه بالترحيل. هذا شيء يقوم به الناس طوعاً، بإيثار، ومن ارتباط عميق بالبلد وبالناس.

سوريا تعني فضاء حياة للعرب والكرد والتركمان والشركس والآشوريين والسريان الآراميين والعلويين والعديد من الشعوب والأديان الأخرى. وهي واحدة من آخر حواضن اللغة الآرامية القديمة.

وسوريا تعني أيضاً البلد الوحيد الذي مورست فيه، في مناطق واسعة، الرئاسة المشتركة المتناصفة بين الجنسين كمبدأ سياسي أساسي. وذلك في شمال البلاد ذي الطابع الكردي، في روجافا، التي أصبحت مثالاً للعالم كله في النضال من أجل حقوق النساء.

رغم كل الظلام الإسلاموي الفاشي: سوريا تعني تاريخ البشرية. وسوريا تعني الأمل.

فلنتمسك بالأمل في أن نجعل سوريا بلداً يستطيع الناس أن يعيشوا فيه بسعادة وأمان. لا نترك سوريا وحيدة. فلندافع معاً، وباستمرار، عن الحق في حرية التعبير والصحافة النقدية.

الحرية لأحمد بولاد، والحرية لجميع المعتقلين السياسيين.